geimsins.com

Tsukiji Fish Market
Smá fróðleikur um Tsukiji fiskmarkaðinn (fengið að láni á netinu): 2500 tonn af sjávarfangi að andvirði u.þ.b. Fimm milljón pund af fiski eru seld þarna á degi hverjum fyrir að andvirði 28 milljón USD. Markaðurinn þekur 57 ekrur og yfir 1500 sölubása. Það vinna 60þús manns á markaðinum og nota u.þ.b. 32þúsund farartæki. Við komum þarna fyrir 9 um morguninn þar sem við treystum okkur ekki í að vakna og vera mætt klukkan 4:30 í túnfisks uppboðið! Eins margar tegundir af fiski og meððí hef ég aldrei nokkurntíma séð. Það var allt á fullu, lyftarar að rúnta þarna um mjög þrönga gangana að passa sig að keyra ekki utan í neitt. Sumir að selja í smærra magni, aðrir bara að taka til en allstaðar sem maður leit var fiskurinn annað hvort lifandi eða svo gott sem.

Fiskmarkaðurinn í Tsukiji

Sushi queue
Þarna á svæðinu fæst ferskasta og besta sushi í heiminum (segja fróðustu menn). Við töluðum við nokkra sem voru í röðinni fyrir framan stað sem ku vera sá besti í heimi hvorki meira nét minna og voru þeir búnir að bíða í röð í tæpa tvo tíma og áttu eftir að bíða í klukkutíma í viðbót.

Kolkrabbi til sölu á markaðinum (nei ég breytti ekki litunum, hann var svona fáránlega rauður!)

Við fórum aðeins innar í næstu götu við þar sem var verið að hleypa inn í hollum, og nota bene, þessir staðir eru að taka max 15 manns í sæti, við drifum okkur í röðina og þegar það kom að okkur kom í ljós að Emilía gat ekki komið með okkur inn nema að panta sér sett 1 eða 2 en hún var með svo slæmt munnangur að hún treysti sér ekki í sushi-ið. Svo varð úr að ég fór inn til að borða og svo ætlaði andrea að fara á eftir mér.

Í röðinni var maður sem sagði mér allt um þennan stað sem á víst að vera síðan 1942, hann taldi upp þá hluti sem ég ætti að borða í japan og sagði mér aðeins frá sögu fiskmarkaðsins. Ég valdi mér set b sem voru 12 bitar “special kind” eins og stóð á mislukkaða enska spjaldinu. Bitarnir voru mjög spes, 2 túnfisksbitar með hnausþykkum sneiðum og litlum nigiri kodda undir, smokkfiskur, lúða, makríll og eitthvað sem ég kann ekki að nefna. Auk þess voru 3 litir maki bitar með túnfiski, ein nori-karfa full af hrísgrjónum og ígulkeri og önnur full af þorskinnyflum. Bitarnir voru sumri spes en á heildina mjög mjög góðir utan þessa þorsks gúmmelaðis sem ég hreinlega skildi eftir ! Andrea ákvað svo að sleppa þessu eftir lýsingarnar og við héldum til Ginza.

Ginza – Sony building
Í Ginza eru ansi margar merkjavörubúðir og þá ekki með ódýrustu merkjunum. Þar má líka finna Sony bygginguna og þangað fórum við, vorum heilaþvegin til þess að horfa á PanAm þættina sem sony framleiðir því þeir séu svo æðislegir, sáum allt það nýjasta í vídjóvélum, myndavélum, sjónvörpum, þrívíddarskjáum og fleira sem má vænta frá sony á íslandi eftir nokkur ár. Það sem mér fannst skemmtilegast var innbyggður skjávarpi í vídjóvélinni, þú gast þá látið vélina standa á borði og varpað vídjóinu upp á vegg (sjá vídjó).

Akihabara

Akihabara í ljósaskiptunum

Eftir Ginza var stímið tekið til Akihabara sem er mekka anime aðdáenda og leikjafríka, tölvuleikjasalir, pachenko salir, anime búðir og maid café í bland við raftækjabúðir galore! Maid kaffi eru kaffihús þar sem þjónarnir eru klæddir sem … Maids og það er eitthvað svona þema á hverjum stað, þessar þernur ganga víst oft ansi langt í hlutverki sínu og þær eiga það til að mata gestina o.s.frv. Við létum til leiðast til þess að leyfa Emilíu að prófa þetta, tókum við spjaldi hjá einni sem var að smala inn gestum af götunni og eltum hana á kaffihúsið. Miðarnir sem hún dreifði voru prentaðir heima hjá einhverri þeirra og hún leiddi okkur inn í húsasund þar sem við fórum á bak við aðalgötuna og inn í lyftu sem var teppalögð að innan (já, nei…. hún var teppalögð að innnan, VEGGIRNIR) og það hafði ekki verið vandað til verksins. Þegar upp var komið var okkur komið fyrir á skólabekk, physically… bekkir og kennaratafla og alles þar sem var farið yfir reglur staðarins, engar myndatökur etc. Við fórum svo yfir á borð og fengum að vita c.a. hvað hlutirnir kostuðu og að það væri borðagjald og það þyrftu allir að panta fyrir eitthvað lágmark… þá létum við okkur hverfa.

Raftækjabúðirnar voru sumar hverjar að selja mjög sérhæfða hluti eða þá allt milli himins og jarðar og þá á tveimur til níu hæðum! Ég fann til að mynda nokkrar búðir sem seldu bara þétta, eina sem seldi bara dælur í fiskabúr og enn aðra sem seldi bara hátalaravíra.

Eftir töluvert labb og margar búðir fórum við og fundum Kisukaffihúsið JaLaLa Neko Café sem er kaffihús þar sem þú getur komið og slappað af eftir annasaman dag, fengið þér kaffi eða te og leikið við kisur á meðan eða klappað þeim eða whatever. Þeir eru með norska skógarketti, main coon og persneska auk þessa hefðbundna heimiliskattar (svona af þeim tegundum sem ég þekkti). Þarna voru kisuleikföng í rekkum og kisur út um allt! Sofandi í hillum, labbandi um o.s.frv. þetta var mjög súrealískt en engu að síður skemmtilegt

Leikjaspilarar í Akihabara.

Kvöldmaturinn var tekinn á stað hérna við hliðina á hótelinu sem heitir Ooze Charm með mynd af svíni í lógóinu. Maturinn var mjög góður, ég fékk mér nautakjöt, kjúkling og lax á spjóti, hæfilega mikið grillað og meðlætið alltaf jafn gott.

Capsule hotel
Þegar við vorum komin heim frá Akihabara var fullkomið tækifæri fyrir mig að láta verða af því að gista á skúffuhóteli (e. Capsule hotel). Skúffuhótel eru starfrækt á nokkrum stöðum í Japan og það eru allavega tvö hérna í nágrenni við Shinjuku station. Flest bjóða aðeins karlmönnum upp á gistingu og er aðal markhópurinn menn sem hafa misst af síðustu lestinni og þurfa gistingu yfir nóttina. Þetta eru án efa minnstu hótelherbergi í heimi, þ.e. bara dýna og lofthæðin ekki meiri en svo að hægt er að skríða inn í “skúffuna” frekar þægilega. Í skúffunni er sjónvarp, vekjaraklukka og útvarp.

Á leið minni á skúffuhótelið gekk ég í gegnum rauða hverfið í Tokyo, Kabukichó þar sem svartir menn gerðu aðsúg að mér og reyndu að koma mér í kynni við japanskar meyjar, einn gekk svo langt að bjóða mér hvaða þjóðerni sem er. Þeir höfðu þó ekki erindi fyrir erfiði enda ég á hraðferð á skúffuhótel

Þar sem ég var fyrst og fremst að gera þetta til þess að upplifa eitthvað traditional og eftirminnilegt og upplýsingarnar á svæðinu voru bara á japönsku varð ég bara að fylgjast með hvernig menn báru sig að. Ég byrjaði á því að fara úr skóm og sokkum, setja það í þar til gerðan skáp og tékka mig svo inn á hótelið. Við það fékk ég handklæði og yakuta slopp og þunnar kvartbuxur. Fyrsta mál á dagskrá var að fara úr öllum fötunum og í þennan útbúnað, þramma svo á táslunum upp á næstu hæðir.

Hótelið spannaði fjórar hæðir (4, 5, 6, 7) á efstu hæðinni var afslöppunarherbergi og hvíldaraðstaða, ekki ósvipað hvíld í leikskóla, þar lágu nokkrir á dýnum með lítil skilrúm á milli sín og hvíldu sig í einu stóru herbergi. Á 6. hæð var bað aðstaða, heit laug, köld laug, heitir pottar úti, djakúsí, 4 mismunandi gufur, japanskt skrúbb, sturtuaðstaða og fleira, á 5. hæð var hægt að panta sér að borða og drekka, lesa blöðin og horfa á sjónvarp, kínverkst fótanudd, hómópatameðferð, nálastunga, full body massage, oil therapy og kírópraktor.

Skúffugangurinn

Þegar ég var búinn að skanna svæðið fylgdi ég fordæmi þeirra sem voru greinilega ekki þarna í fyrsta skipti og fékk mér smá bita og bjórglas, Asahi extra cold (Mummi: hann var serveraður í 500ml glasi með klaka, trúlega hefur hann verið u.þ.b. 1,5 gráða og þ.a.l. gríðarlega frískandi. Mjög líkur Asahi Dry, eiginlega alveg eins).

Eftir bjórinn fór ég upp á 6. hæð og vippaði mér úr öllu, fékk smá þvottapoka til þess að hylja hið allra heilagasta þó það hafi nú ekki allir verið í því þrátt fyrir að þarna störfuðu konur á mörgum stöðum. Við tók að þvo sér fyrir böðin og gufuna, og sem fyrr fylgdi ég fordæmi þeirra sem voru á svæðinu. Japanir leggja mikið upp úr hreinlæti og það sást klárlega þarna. Þeir nota frekar grófa en þunna klúta til þess að þvo sér með, helst sitjandi á einskonar plast kollum og sturta sig með handsturtu. Til staðar voru allskonar sápur, sjampó, hárnæring og raksápur, einnota sköfur og tannburstar. Þegar ég var búinn að þvo mér betur en ég hef nokkruntíma gert tók við rúntur í gegnum gufuböð með himalaya salti, myntu og fleiru, heitir og kaldir pottar, og með heitir pottar þá meina ég þannig að þeir voru sumir eins og heitasti potturinn í laugardalnum! Ég sá á röltinu einhverja menn sem voru í skrúbbi, þar sem þéttar japanskar konur sápuðu þá í drasl, pökkuðu þeim svo inn í 10 handklæði og létu gutla vatn yfir þá þangað til þeir voru alveg spikk og span!

Aftur í sturtu og rakstur, í sloppinn, fór í næsta herbergi og gat þar þurrkað á mér hárið, fengið allskonar hair tonic, skin lotion, gel og svoleiðis, hélt svo niður aftur og fór í full body massage. Nuddið var alveg gríðargott en öðruvísi en það sem ég hef prófað áður en það var alltaf handklæði milli nuddarans og í mín. Sultuslakur eftir nuddið fékk ég glas af límónaði til þess að hressa mig við og þá var dottið inn tilboð á veitingastaðnum (þetta var um 1:20 um nóttina) og tilboðið hljómaði upp á 3 mjólkurglös af 3 mismunandi bjórum. Ég stóðst ekki mátið og settist með hinu liðinu og fletti í manga sögublaði með bjórsmakkið mitt (Asahi Dark, Kirin Dark og Lövenbrá týpa einhver).

Skúffan mín

Þegar öllu þessu var lokið hélt ég niður um eina hæð og fann skúffu númer 4050. Ég varð að liggja nánast alveg við vegginn með höfuðið til þess að komast fyrir í skúffunni enda trúlega ekki hannað fyrir fólk hærra en 160cm. Ég dró fyrir tjaldið, rúllaði í gegnum sjónvarpsstöðvarnar sem voru í boði, stillti vekjarann og steinsofnaði á næfurþunnu tjalddýnunni með koddann sem var ekki mikið stærri en hefðbundinn snakkpoki að stærð Þessi upplifun er eitthvað sem er alveg óhætt að mæla með við hvern sem er að heimsækja Tokyo í lengri eða skemmri tíma!

(panorama úr skúffunni)

Í dag ferðuðumst við um Tokyo með innfæddum Tokyo-búa, henni Noriko Shigehara á vegum TokyoFreeGuide sem er sjálfboðaliðaþjónusta fólks sem vill æfa enskuna sína eða almennt kynna útlendinga fyrir japanskri menningu og Tokyo. Dagurinn hófst á því að reyna að kaupa miða á Studio Ghibili safnið en það er víst mjög erfitt að komast þar að sem við komumst svo að í dag þegar við reyndum að kaupa miða í dag, morgun, hinn og hinn og ekkert til. Við brugðum þá á það ráð að kaupa miða fyrir laugardaginn í næstu viku þegar við snúum aftur frá Hiroshima. Morgunmaturinn var tekinn á kaffihúsakeðjunni Doutor en þar fengum við cherry blossom latte, samlokur og ótæpilegt magn af sígarettureyk í kaupbæti.

Það borgaði sig aldeilis að hafa hana Noriko með í för í dag þar sem við þurftum að leysa út JR Rail passana okkar og panta sæti í byssukúlulestina til Osaka, Hiroshima og svo aftur til Tokyo. Þetta var alveg klukkutíma ferli og næstu vikur eru víst mjög mikið bókaðar þar sem það eru frí í skólum í næstu viku í Japan.

Hokkiado Food Festival
Fyrsta stopp hjá Noriko var að kynna okkur fyrir alvöru traditional japönskum mat (jibbí!) en hún lumaði á upplýsingum um einskonar food festival og kynningu á mat frá Hokkiado sem er næst stærsta eyja Japans. Stemmingin var svolítið svona sambland af kolaportinu og útimarkaði, það voru allir að bjóða fólki að smakka og seldu svo vöruna sína. Við smökkuðum meðal annars skelfisk í wasabi (sjá vídjó) og smokkfisk með ígulkerjasósu, kartöflubollur fylltar með svínahakki, japansk/belgískar súkkulaðikökur, rækjur og sushi með reyktum makríl. Þetta var alveg gríðarlega skemmtilegt og ég gæti alveg hugsað mér að renna þarna hring aftur og prófa ALLT.

Traditional Tea Ceremony
Næsta stopp var á Hótel Okura þar sem við hittum fyrir TeaMaster sem fór með okkur í gegnum stuttu útgáfuna af Te Seremóníu þar sem byrjað var á því að pjúrifæ-a sig með því að ausa yfir hendurnar á sér vatni úr þar til gerðri ausu. Svo fór hún með okkur yfir sögu þessara te athafna, hver hugsunin á baki tehúsinu væri, hvernig þetta væri uppbyggt og fleira. Svo var hápunkturinn þegar hún blandaði fyrir okkur grænt te eftir öllum kúnstarinnar reglum (sjá vídjó). Við fengum svo að kíkja í tjörnina hjá þessu hóteli sem geymir einhverja þá stærstu Koi gullfiska sem ég hef séð! Þetta voru alveg örugglega 20pundarar!

Heiroku Sushi
Að te athöfninni lokinni komum við við á Sushi train stað sem Noriko mælti með og ég skal segja ykkur að þetta sushi var something else! (sjá vídjó) Það var bara eitthvað við hrísgrjónin og fiskurinn var svo bragðgóður, übergott! Emilía lét sushið vera að mestu og fékk sér af matseðlinum einskonar hrísgrjónadeig klatta á prjóni, ég man ekki hvað þeir kallast.

Honda showroom og Asimo
Við heilsuðum upp á Asimo vélmennið hjá Honda en hann leikur listir sínar tvisvar á dag í Honda Show-room-inu sem er annars fullt af nýjustu bílunum frá Honda, sem ég er nokkuð viss um að hafi allir verið rafmagns/bensínbílar en auðvitað fyrir japansmarkað svo þeir hétu fáránlegum nöfnum eins og ROOM og FREED. Það er alveg magnaðað sjá þetta vélmenni hlaupa/í kraftgöngu! (sjá vídjó)

Kiddyland Tokyo
Við enduðum svo daginn okkar með Noriko á því að fara og skoða listasýningu nemenda við skóla nálægt Harajuku og því næst í Kiddyland sem er leikfangabúð með óhefðbundnu sniði skulum við segja, þarna er Hello Kitty, Snoopy og fleiri fígúrur ásamt anime leikföngum og svoleiðis í forgrunni. Ég hugsa að heildartíminn þarna inni hafi verið um 1,5 tímar.

Deginum lauk svo hjá okkur í Harajuku þar sem Emilíla fann sitt annað heimili innan um Goth Lolitu búðirnar og þessa skrítnu kjóla og trúðabúninga sem ég kýs að kalla. Það var svo ótrúlegt magn af búðum að selja Cosplay búninga þarna að því verður ekki lýst í orðum.
Kvöldmaturinn var tekinn á Sanuki Udon HANAMARU þar sem við fengum okkur skammt af Udon núðlum (takk Bjarki!) Udon núðlurnar eru svona feitar núðlur sem eru eldaðar í vatni, og svo dýft í kjötsoð áður en þeim er slengt í skál og yfirleitt poached egg sett yfir, smá grænmeti og svo notar fólk út á þetta tempura fisk, soya og einskonar rice crispies kurl.

Doutor snæðingur

Udon núðlurnar í Harajuku

Engrish 2

Asimo vélmennið

Annar dagurinn hófst með kjarngóðum japönskum morgunverði. Við fylgdum hjörðinni sem lak út um syðri innganginn á Shinjuku station og af þeim voru margir á leiðinni á stað hérna í grenndinni. Það er frekar óalgengt á þessum stöðum að finna matseðla á ensku svo maður bendir á myndir og fær svo gott eða slæmt surprise Ég skál með hrísgrjónum og kartöflum og beikoni í karrýsósu og þetta var svo þvílíkt gott! Úff! Stelpurnar fengu hrísgrjón með öðrum sósum og kjöti.

Áhugaverð auglýsing í lestinni

Leiðin lá þá til Asakusa þar sem við skoðuðum Sensi-Ji hofið og nágrenni þess, Dempoin street og búddahof sem er þarna á sama svæði. Svæðið var stappfullt af Japönum sem gengu að brunni fullum að reykelsi og mokuðu yfir sig reiknum og hneigðu sig, aðrir köstuðu peningum í þar til gerða kassa og enn aðrir hristu bauka og fengu einhver kærleiksorð á blaði í skiptum.

Inngangurinn að hofinu

Það gaf sér á tal við mig eldri maður, japanskur sem vildi ræða við mig um innreið vestrænnar menningar í Japan, hversu dýrmætur tíminn væri og hve löndin væru að byrja að kynnast þar sem tungumálaörðugleikar færu minnkandi. Hann vissi hvar Ísland var og var forviða á því að íslendingar kynnu almennt ensku. Þetta spjall varði öruglega í 10 mín eða þangað til hann hvarf á brott þegar ég ætlaði að fá að smella mynd af honum.

Við fórum þá til Shibuya og byrjuðum stoppið þar á því að týnast inni í völdunarhúsinu sem Shibuya station er og villtumst inn í verslunarmiðstöð og fundum svo loksins útganginn og hittum þar Haicho, sem er stytta af hundi sem á að hafa beðið eftir húsbónda sínum á þessum stað á hverjum degi, en einn daginn þegar húsbóndinn lést og kom því ekki beið Haicho eftir honum og beið og beið og dokaði og dokaði. Við sáum hið fræga Shibuya crossing sem eru fáránlega busy gatnamót og ráfuðum svo þar um búðir fram að kvöldmat sem var tekinn á Yakitori staðnum sem gengur meira og minna út á eitt langt grill þar sem grillaðir eru pinnar með öllu mögulegu (sjá vídjó). Við fengum m.a. pinna með beikonvöfðum aspas, kjúklingavængjum, quale-eggjum, nautakjöti í wasabi, nautasteik, hnetum og hinum og þessum pörtum af kjúklingnum, saynomore. Þetta var alveg þokkalegt þó eftir á hefði hugsanlega verið sniðugra að velja pinnana í staðinn fyrir að fá svona mikið surprise

Aðeins meira búðarráp m.a. í Apple store og H&M og eftir það tókum við lestina heim og villtumst á leiðinni!

Emilía í kvöldmat

Engrish!!!!

Eina litla kók í plasti, 100ml!

Fyrsti dagurinn fór að mestu í ferðalög (eða alveg eftir því hvernig litið er á það). Við áttum morgunflug til Köben frá Keflavík og það gekk bara nokkuð vel fyrir sig, mér fannst reyndar aðeins vanta upp á úrvalið í mat hjá Icelandair í þetta skiptið, enda mikill áhugamaður um flugvélamat (og mat almennt). Ég prófaði hjá þeim hafragraut sem er víst nýr á matseðli og hann var alveg ágætur, svolítið bragðlaus en það mátti bæta það upp með smá sykri.

Hafragrautur Icelandair

Stelpurnar fundu H&M á flugvellinum í Köben og ég fann innstungu til þess að hlaða fartölvuna sem var orðin bensínlaus eftir vídjóspilun á leiðinni út. (Ferða-tip: takið með fjöltengi með íslenskum stungum, þó það fari svoldið fyrir því er frábært að geta hlaðið 3 tæki í einu þegar maður kemst í innstungu og maður þarf bara eitt breytistykki á áfangastað og getur því sett 3 tæki í hleðslu á sama tíma). Starbucks sá okkur fyrir næringu þó Andrea hafi verið hrifnari af grísa-puru-snakki sem hún kættist mikið yfir að finna þarna.

Þegar búið var að smala okkur út í vél SK983 til Narita rúlluðum við út á flugbraut þegar það fór að sullast einhver vökvi út úr vængnum fyrir utan gluggann hjá okkur, flustjórinn tilkynnti okkur að það læki bensín úr hreyflinum og að þeir þyrftu að athuga málið, traustvekjandi. Þessi vél frá SAS var eflaust toppurinn á tilverunni 1990 eða álíka en var alveg ótrúlega sveitt eitthvað. Eftir 30 mín lætur flugstjórinn okkur vita að þeir hafi víst verið búnir að tjasla einhverju í þetta gat, þetta bensín hafi víst bara verið eitthvað “auka”. Vélin hafði sig svo í loftið eftir óratíma og flestir örugglega farnir að biðja bænirnar sínar og aðrir haldið að við ætluðum að keyra til Tokyo!

Útfyllingar á allskonar fyrir Japan

Hressandi Salt og Pipar

Þeir sem hafa farið í 11+ tíma flug vita að þetta er hrein pynting að sitja svona lengi. Maturinn hjá SAS kom þó þægilega á óvart, grísalund með dijon sósu og kartöflum, ferskt salat með balsamic ediki, heitt brauð með geitaosti og einhver karamellu, vanillu búðingur með súkkulaðispænum í eftirrétt. Bjór í hressingu fyrir matinn og bjór með matnum hefði átt að tryggja mér svefn þar sem ég svaf u.þ.b. 3 tíma nóttina fyrir fyrsta flugið en alveg sama hvað ég reyndi náði ég ekki að festa svefn. Það er líka staðfest að SAS eru með stærsta flugþjón EVER… yfirflugþjónninn í fluginu var örugglega 2.10 á hæð og á sextugsaldri, ekkert smá fyndið að sjá hann smeygja sér þarna um gangana.

Risayfirflugþjónninn

Þegar við komum á flugvöllinn kom í ljós að flugrútan sem keyrir alla leið á hótelið var ekki væntanleg fyrr en 4 tímum seinna svo við skunduðum í lestina. Það er ekkert djók að fólk sé hjálplegt hérna í Japan en strax og þú dregur upp kort og setur upp “úff ég veit ekki hvar ég er”-svipinn mætir fólk til þess að spyrja þig hvort það geti liðsinnt þér. Konan sem sat með okkur í lestinni fannst við rýna full mikið í lestarkortið á leiðinni og kom og spurði okkur hvert við værum að fara, ræddi svo við lestarstjórann sem kom inn í vagninn til þess að útskýra fyrir okkur hvar við ættum að skipta um lest og hvert sú lest færi o.s.frv.

Þegar við komum til Shinjuku tókst okkur furðulega fljótt að finna hótelið enda ég búinn að fara yfir leiðina í google maps. Japanir eru obsessed með tíma og þegar tékkinn á hótelið er klukkan 14:00 þá er það ekki kl 13:05 og ekki 13:57, það er klukkan 14:00! Við létum það eftir Emilíu að fara á McDonalds þar sem hungrið var farið að gera vart við sig og þar fékk ég minn besta McDonalds hamborgara frá upphafi! Ég væri til í að ganga svo langt að segja að hann hafi verið á pari við borgarann sem ég fékk á Roadhouse fyrir viku síðan! Hann var djúsí og eitthvað svo “ferskur”.

Herbergin hérna á hótelinu eru frekar fyndin, stelpurnar eru í twin herbergi þar sem er varla hægt að skipta um skoðun sökum smæðar, ég er í jafn stóru herbergi af tegundinni “bright single” og þetta “bright” í tegundinni felst í því að hurðin inn á baðið er úr gleri og það er gluggi á baðherberginu sem snýr inn í herbergið og út að götunni, sem er í sjálfu sér í lagi þar sem þetta er eins manna herbergi en frekar fyndið að geta horft á sjónvarpið allstaðar í herberginu.

Fjarstýringin á klósettinu

Við fórum svo í skoðunarferð hérna um Shinjuku hverfið þegar við vorum búin að þvo af okkur ferðalagið og pakka uppúr töskunum. Yodobashi camera store er hérna handan við hornið og guð minn góður hvað þetta er SVAÐALEG búð. Það eru raftæki á 9 hæðum og hver hæð er í hagkaupsstærð. Til að mynda er einn heill veggur með vasareiknum af öllum stærðum og gerðum… nokkrir veggir með hinum ýmsu gerðum af rafhlöðum og þar á meðal special-edition af einhverjum rafhlöðum!

Yodobashi camera

Maturinn þetta kvöldið var tekinn á litlum stað nálægt Shinjuku station og ég fékk mér Spaghetti Carbonara – Osaka style. Þokkalegasti biti en ekkert til þess að skrifa heim fyrir.

Jet-Lag-ið kickaði svo inn hjá okkur öllum fljótlega upp úr kvöldmat. Supermarkaðurinn hérna á móti hótelinu Family Mart eða Fjölskylduhjálp eins og sá ágæti markaður hefur verið nefndur selur Haagen Daas ís í míní umbúðum og ég fann Macadamia Nut Brittle and Caramel sem er í uppáhaldi hjá mér, skundaði með það upp á herbergi, fór í bað og sofnaði svo um 21:00 að japönskum tíma og svaf til 7:00!

Hér er smá vídjó af stemmingunni í hliðargötu við Shinjuku station í gærkveldi og nokkrar myndir, flugið gekk þokkalega þrátt fyrir dálitla seinkunn en meira um það þegar ég kemst í tölvuna í kvöld.

Emilía teiknar í Yodobashi camera store

Yodobashi og Shinjuku hverfið

Jæja, ég ákvað að keyra þetta blogg aftur í gang til þess að hafa afdrep fyrir lengri færslur en twitter og facebook bjóða upp á. Vonandi endist ég lengur en nokkrar færslur í þetta skiptið

Blowing out the two candles , originally uploaded by Kalli (flikkarinn).

Nú er litli guttinn orðinn 2 ára og maður finnur fyrir þroskamun á hverjum degi. Þrátt fyrir þrálátt kvef meira og minna síðan um jólin er yfirleitt hægt að treysta á að maður þurfi að hafa sig allan við heima við við eftirlitsstörfin, því sjaldan situr hann auðum höndum.

Týpískur dagur núorðið er þannig að hann vaknar (alla daga) kl 7, stekkur fram úr rúminu (okkar) og biður einhvern að koma með sér “Mjamm” (fram), þá er beðið um stútkönnu fulla af mjólk (sem við erum nú að minnka skv. læknisráði) og helst vill hann fara með kettinum niður og hleypa honum út og kíkja í eina púsl umferð með undirrituðum. Í morgunmatinn er blanda af seríós og hunangsseríós eða hafragrautur og svo tekur leikskólinn við frá 08:30 til 16:30. Þegar heim er komið er ávaxtar eða sneiðar af lifrapylsu yfirleitt krafist og ýmist leirað, púslað, pinnað, litað eða horft á Shaun The Sheep. Kvöldmatur, bað og háttatími um 20:00. Kl 00:00 – 01:00 vaknar hann yfirleitt í rúminu sínu, grípur sér sæng og kodda í hönd og flytur búslóðarflutningum inn í “Mömmujúmm”.

Í Janúar var hann farinn að botna ansi mörg lög (dæmi: Dansi Dansi Dúkkan “MÍÍÍN”, Dæmalaust Er Stúlkan “FÍÍÍN”) en núorðið er hann farinn að reyna að krafsa sig í gegnum Gamla Nóa sem annars vegar keyrir kassabíl og hinsvegar poppar popp (með misgóðum árangri).

Heitt:
Að púsla púsl vinsælust núna eru 15 púsla pappapúsl í ramma (sem virðast vera bönnuð 0-3ja ára skv. leiðbeiningum)
Að pinna,
Shaun The Sheep,
Barbapabbi, Einar Áskell, Geiturnar Þrjár og Hvað borða dýrin,
Ostepop snakk, Ískex, Kjúklingur, Pasta, Hrísgrjón, Tómatar og “Gógóbokk” (Kókómjólk)

Kalt:
Að bursta tennurnar,
Saltstangir,
Kjöt (annað en kjúklingur),
Latibær, Í Næturgarði
Potty training

Það er alltaf að bætast við orðabókina sem fyrir mánuði innihélt orð eins og…
Dam Dam = Spiderman (er að þróast í bædaman)
Dam Dams = Mandarínur / Appelsínur
Dóóóó = Stór (með tilþrifum og krepptum hnefum)
Blöhblöblöh = Kartöflur (dæmi .. dóóó blöhblöblöblö)
Lulu = Freyðibað
Goggadudda = Koddi og dudda
Gekka = Drekka (í kringum jólin var talað um Lólagekka [jóladrekka] sem voru mjólkurfernur skreyttar jólasveinum)
Blá = Blár
Vau uv = Rauður
Gænn = Grænn (oft notaðir margir litir og þá kannski einn réttur… BláVauuvGænn)
Bæ = Latibær
Iggibæ = Siggi Sæti í Latabæ
Kakka = Krakkar (iðulega notað um krakkana í söngvaborg)
MeMe = Kindur (en iðulega notað um Hrútinn Hrein / Shaun the sheep)

Svo eru sum orð alveg að skila sér en mis smámælt … helst ber að nefna Sósa. Afmælið gekk nokkuð vel þó afmælisbarnið hafi verið hálf vandræðalegur við sönginn svo og allt þetta fólk

Hér á eftir fer smá myndasúpa og það er hægt að smella á þær allar til þess að skoða stærri á flickr-inu mínu